سرمایه در گردش

shape
shape
shape
shape
shape
shape
shape
shape

سرمایه در گردش

سرمایه کاری چیست؟

سرمایه در گردش ، همچنین به عنوان سرمایه گردش خالص شناخته می شود، تفاوت بین دارایی های فعلی شرکت، مانند پول نقد، حساب های دریافتی (صورتحساب های پرداخت نشده مشتریان) و موجودی مواد اولیه و کالاهای به پایان رسیده و بدهی های فعلی آن مانند حساب های قابل پرداخت است.

سرمایه گذاری = دارایی های فعلی – بدهی های فعلی
سرمایه گذاری ناخالص
سرمایه کار تجاری
گردش سرمایه در گردش
نسبت نقدی

کاهش سرمایه “سرمایه”

سرمایه سرمایه گذاری، اندازه گیری کارآیی عملیاتی شرکت و سلامت کوتاه مدت آن است. نسبت سرمایه سرمایه گذاری (دارایی های فعلی / بدهی های جاری) یا نسبت فعلی نشان می دهد که آیا شرکت دارای دارایی های کوتاه مدت برای پوشش بدهی های کوتاه مدت خود است. نسبت سرمایه خوب سرمایه گذاری هر چیزی بین ۱.۲ تا ۲.۰ است. نسبت کمتر از ۱.۰ نشان دهنده ی سرمایه منفی سرمایه است که با مشکلات بالقوه نقدینگی مواجه می شود، در حالی که نسبت بیش از ۲.۰ ممکن است نشان دهنده این باشد که شرکت به طور موثر برای تولید حداکثر درآمد احتمالی از دارایی های اضافی خود استفاده نمی کند.
اگر دارایی های فعلی شرکت از بدهی های فعلی خود تجاوز نکند، ممکن است دچار مشکلی در بازگرداندن طلبکاران یا ورشکستگی شود. کاهش نسبت سرمایه کار به عنوان یک پرچم قرمز برای تحلیلگران مالی است. آنها همچنین ممکن است نسبت سریع، که بیشتر از آزمون اسیدی نقدینگی کوتاه مدت است، به حساب می آیند، زیرا تنها شامل نقدی و نقدی معادل، سرمایه گذاری قابل فروش و حساب های دریافتنی می شود.
تغییرات در سرمایه گذاری در گردش نقدی شرکت تاثیر می گذارد.

اکثر پروژه ها نیاز به سرمایه گذاری در سرمایه در گردش دارند که جریان نقدی را کاهش می دهد، اما اگر پول به آرامی جمع آوری شود، یا اگر حجم فروش کاهش یابد، پول نقد نیز سقوط خواهد کرد، که منجر به کاهش بدهی ها خواهد شد. شرکت هایی که از ناکارآمدی سرمایه استفاده می کنند می توانند جریان نقدی را با فشار بر تامین کنندگان و مشتریان افزایش دهند.

یک شرکت سرمایه منفی دارد اگر نسبت دارایی های فعلی به بدهی ها کمتر از یک باشد.

نسبت سرمایه گذاری بالای بالا همیشه خوب نیست. این ممکن است نشان دهد که کسب و کار دارای موجودی بیش از حد است و یا پول اضافی آن را سرمایه گذاری نمی کند.
تصمیمات مربوط به سرمایه در گردش و تامین مالی کوتاه مدت به عنوان مدیریت سرمایه در گردش اشاره می شود. اینها شامل مدیریت رابطه بین دارایی کوتاه مدت شرکت و بدهی های کوتاه مدت آن است. هدف مدیریت سرمایه گذاری در کار این است که اطمینان حاصل شود که شرکت قادر به ادامه عملیات خود است و جریان نقدی کافی برای برآوردن بدهی کوتاه مدت و هزینه های عملیاتی آینده دارد.
یک استراتژی حسابداری مدیریتی که با تمرکز بر حفظ سطح کارآیی هر دو جزء سرمایه در گردش، دارایی های فعلی و بدهی های فعلی نسبت به یکدیگر است. مدیریت سرمایه در گردش تضمین می کند که شرکت دارای جریان نقدی کافی برای رفع تعهدات کوتاه مدت و هزینه های عملیاتی آن است.

معیارهای تصمیم گیری

با تعریف، مدیریت سرمایه در گردش، مستلزم تصمیمات کوتاه مدت است، به طور کلی، مربوط به دوره ی یک ساله بعدی که “برگشت پذیر” هستند. بنابراین این تصمیمات بر مبنای تصمیمات سرمایه گذاری سرمایه (NPV یا مربوطه، همانطور که در بالا) انجام نمی شود؛ بلکه، آنها بر اساس جریان نقدی یا سودآوری یا هر دو هستند.
یک معیار جریان نقدی توسط چرخه تبدیل پول نقد ارائه می شود – تعداد خالص روز از پرداخت پول نقد برای مواد خام تا دریافت پرداخت از مشتری است. به عنوان یک ابزار مدیریت، رابطه بین تصمیم گیری مربوط به موجودی، بدهی های قابل پرداخت و پول نقد را مشخص می کند. از آنجائیکه این تعداد به طور موثر به زمانیکه پول نقد شرکت در عملیات گره خورده است و برای فعالیت های دیگر در دسترس نیست، مدیریت به طور کلی با هدف شمارش خالص کم است.
در این زمینه، سودمندترین معیار سود بازده سرمایه (ROC) است. نتیجه به عنوان یک درصد نشان داده شده است، با تقسیم درآمد مربوطه به مدت ۱۲ ماه با استفاده از سرمایه؛ بازگشت سرمایه (ROE) این نتیجه را برای سهامداران شرکت نشان می دهد. ارزش شرکت افزایش می یابد، و اگر، بازگشت سرمایه، که از مدیریت سرمایه کارکنانه حاصل می شود، بیش از هزینه سرمایه است که از تصمیمات سرمایه گذاری سرمایه ای همانطور که در بالا آمده است. بنابراین، اقدامات ROC به عنوان یک ابزار مدیریت مفید است، در نتیجه آنها سیاست کوتاه مدت را با تصمیم گیری درازمدت پیوند می دهند. ارزش افزوده اقتصادی (EVA) را ببینید.
خط مشی اعتباری شرکت: یکی دیگر از عوامل موثر در مدیریت سرمایه در گردش، خط مشی اعتباری شرکت است. این شامل خرید مواد اولیه و فروش کالاهای آماده شده به صورت نقدی یا اعتباری است. این بر چرخه تبدیل نقدی تأثیر می گذارد.

مدیریت سرمایه در گردش

با توجه به معیار فوق، مدیریت از یک استفاده خواهد کرد.ترکیبی از سیاست ها و تکنیک های مدیریت سرمایه در گردش است. این سیاست ها در مدیریت دارایی های فعلی (به طور کلی نقدی و معادل آن، موجودی و بدهکاران) و تامین مالی کوتاه مدت است، به طوری که جریان های نقدی و بازده قابل قبول است. مدیریت بحران. شناسایی تعادل نقدی که اجازه می دهد تا کسب و کار برای دیدار با هزینه های روز به روز، اما هزینه های نگهداری پول را کاهش می دهد. مدیریت موجودی، شناسایی سطح موجودی که امکان تولید بدون وقفه را فراهم می کند، اما سرمایه گذاری در مواد خام را کاهش می دهد و هزینه های مجدد را کاهش می دهد و از این رو جریان نقدی را افزایش می دهد. علاوه بر این، زمانهای تولید در تولید باید کاهش یابد تا کار در فرآیند (WIP) کاهش یابد و به همین ترتیب کالاهای آماده باید در حد پایین نگه داشته شود تا از تولید بیش از حد جلوگیری شود؛ نگاه کنید به مدیریت زنجیره تامین؛ فقط در زمان (JIT)؛ مقدار نظم اقتصادی (EOQ)؛ مقدار اقتصادی مدیریت مدرک می باشد. شناسایی خط مشی اعتبار مناسب، یعنی شرایط اعتباری که مشتریان را جذب می کند، به طوری که هرگونه تاثیری بر جریان های نقدی و چرخه تبدیل نقدی با افزایش درآمد و در نتیجه بازگشت سرمایه (یا بالعکس) جبران شود. با توجه به چرخه تبدیل پول نقد، منبع مناسب تامین مالی را شناسایی کنید: موجودی به طور ایده آل از طریق اعتبار تامین شده توسط تامین کننده تأمین می شود؛ با این حال، ممکن است لازم باشد از یک وام بانکی (یا قرض) یا برای “تبدیل بدهکاران به پول نقد” از طریق “فاکتورینگ” استفاده کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *